Voorleesverhaaltje: Waar zijn alle Pieten gebleven? (vervolg)

Voorleesverhaaltje: Waar zijn alle Pieten gebleven? (vervolg)

0
huispiet in de sneeuw

Heel vroeg in de ochtend loopt Lisette hoopvol naar haar schoentje bij de open haard. Zou er vandaag wel iets inzitten? En, nog belangrijker, zou haar verlanglijstje dan eindelijk opgehaald zijn? Van een afstandje ziet Lisette al iets roods glinsteren in haar schoen… Joepie! Er zit een cadeautje in! Vlug scheurt ze het papier open. Een bekende geur komt haar tegemoet. Het is de geur van een juten zak… en het cadeautje ís ook een juten zak! Lisette vouwt hem open en kijkt voor de zekerheid of er niet iets inzit. Maar nee hoor, helemaal niks. Haar cadeautje is een lege, juten zak. Wat moet ze daar nu weer mee? En waar is kleine Huispiet eigenlijk gebleven, waar heeft hij zich vandaag verstopt?

Lisette doorzoekt de hele woonkamer, onder de tafel, achter de bank, in het mandje van de poes, tussen de plantjes in de vensterbank… Maar kleine Piet, ziet ze niet. Dan zoekt ze verder, in de keuken, de badkamer, de slaapkamer en zelfs in de wc. Maar nee, hoor, kleine Huispiet is nergens te bekennen. Zou hij soms buiten zijn? Een beetje ongerust doet ze de deur naar de tuin open. En dan ziet ze het: het heeft vannacht gesneeuwd!
Even is ze haar kleine Huispiet vergeten. Lisette rent als een speer naar boven om zich aan te kleden. Ze wil zo snel mogelijk in de sneeuw gaan spelen. Terwijl ze in de kledingkast rommelt, op zoek naar een warme trui, komt haar vader met een slaperig hoofd de hoek om. ‘Goeiemorgen,’ zegt hij en hij gaapt, ‘wat ben jij er vroeg bij vandaag.’ ‘Het heeft gesneeuwd!’ roept Lisette. ‘Ik moet snel naar buiten!’
Haar vader lacht en trekt zijn ochtendjas aan. ‘Prima, meisje. Ik ga beneden koffie maken.’

Even later staat Lisette in de tuin, met de juten zak die ze gekregen heeft. Ze gaat spelen dat ze ook een Pietje is. Een Pietje dat door de sneeuw naar alle kinderen moest om cadeautjes te brengen. ‘Maar een echte Piet kan ook over gladde daken klimmen!’ roept Lisette door de tuin. Ze slingert de juten zak op haar rug en klimt over de besneeuwde tuintafel heen. Maar dan valt haar oog op een paar kleine voetstapjes. Meteen schiet de gedachte aan kleine Huispiet door haar hoofd. Ze had hem nog niet gevonden en door de sneeuw was ze helemaal vergeten verder te zoeken. Zouden die voetstapjes soms van hem zijn?

Nieuwsgierig volgt ze het spoor. Het loopt kriskras door de tuin, alsof kleine Huispiet de hele nacht van links naar rechts en weer van links naar rechts gelopen heeft. Lisette loopt ook van links naar rechts, totdat het spoor in een rechte lijn verdergaat naar het tuinhekje. Het is overduidelijk dat Huispietje zich door het hek gewurmd heeft, want op de stoep ziet ze dezelfde voetafdrukjes verdergaan. Waar zou haar kleine Huispietje helemaal heengegaan zijn en vooral: waarom? Het is vannacht toch veel te koud geweest voor zo’n grote wandeling? Lisette blijft het spoor volgen. De stoep over, bij het huis van haar buurmeisje de hoek om en weer verder over de stoep. Bij de bushalte blijft Lisette even staan.

Ze tuurt tussen alle andere voetstappen door. Dat is nog best lastig, want er zijn zo te zien al veel mensen met de bus gegaan vanmorgen. Toch lukt het haar het spoor weer te vinden. Ze gaan in de richting van de bakker. En voor de deur van de bakker stopt het spoor. De winkel is nog gesloten, maar Lisette ziet dat de bakker achterin de zaak al druk aan het werk is. Hij kneedt een grote bal donkerbruin deeg. Hmm, daar maakt hij vast speculaasjes van. Of pepernoten. Lisette krijgt er trek van. Maar dan ziet ze dat de bakker niet alleen is. Op het aanrecht, naast de beslagkom, zit kleine Huispiet! Lisette klopt hard op de deur en de bakker komt naar haar toe gelopen.

‘We zijn nog gesloten,’ zegt hij, als hij de deur opengedaan heeft. ‘Maar mijn Huispiet,’ roept Lisette, ‘mijn kleine Huispiet zit daar!’ De bakker veegt zijn handen aan zijn schort af. ‘Oh, hoort die bij jou,’ zegt hij. ‘Kom dan maar even binnen.’ Terwijl Lisette achter de bakker aanloopt, vertelt hij dat hij de kleine Huispiet in alle vroegte voor de deur van zijn winkel vond. ‘Ik dacht: die is vast verloren door een kindje. Maar totdat hij weer gevonden is, mag hij gezellig bij mij zitten. Ik heb hem wel een paar pepernootjes gegeven. Dat vind je vast niet erg, toch?’ Lisette schudt haar hoofd. Nee, natuurlijk niet. Haar kleine Huispiet moet zelfs pepernoten eten!

‘Wat zit er eigenlijk in die zak?’ vraagt de bakker. Lisette houdt hem op de kop. ‘Niks,’ antwoordt ze. ‘Ik was Pietje aan het spelen.’ ‘Wacht,’ zegt de bakker en hij loopt naar achteren. Even later komt hij terug met een reuzenzak pepernoten, schuimpjes en taaitaai. ‘Hou die zak eens open?’ vraagt hij. Lisette houdt de zak omhoog voor de bakker. En dan vult hij de zak met al het lekkers. ‘Zo kun je tenminste echt Pietje spelen,’ zegt hij en hij geeft haar een knipoog. ‘Neem maar gauw je Huispietje mee, dan kan ik weer aan het werk.’

Lisette weet niet wat ze zeggen moet. Wat heeft ze veel gekregen en wat is de bakker lief! ‘Dank u wel,’ stamelt ze, ‘ik ga de pepernoten straks delen met alle kinderen op school!’
Lisette stopt de kleine Huispiet in haar jaszak en met de zware zak pepernoten over haar schouder loopt ze naar huis. Ze heeft nu al zin om straks naar school te gaan. Dan doet ze ook haar pietenmuts op én haar pietenpak aan. Zo is ze een echte hulppiet van Sinterklaas en kan ze alle kinderen iets geven!

 


Dit verhaal is geschreven door Juliette Rosenkamp, kinderboekenschrijfster, vlogger en presentatrice!

Wil je dit verhaal downloaden om voor te lezen? Dat kan hier.


 

Geen reacties

Vertel het de Kleine Huispiet